Hemşire Fikriye Çelik

Fırça sapı
İHH İnsani Yardım Vakfı’nın düzenlemiş olduğu “Afrika Katarakt Kampanyası” çerçevesinde Sudan’ın başkenti Hortum’da kurulmuş olan göz hastanesinde gönüllü hemşire olarak bir ay süre ile görev aldım.
Burada görev yapan tüm arkadaşlarımız arasında çok iyi bir diyalog vardı. Dr. Davut Bey ve diğer arkadaşlar, bir gün bana “Mademki yufka açmasını biliyorsun, bize mesai dışında kabaklı börek yap da yiyelim.” dediler. Ben de, “Bana bir oklava bulursanız yaparım.” dedim. Rehberimiz Fatma Hanım, “Ağabeyimlerde vardır, ben getireyim.” dedi.

Bir tatil gününde malzemelerimizi hazırladıktan sonra sıra yufka açmaya geldiğinde bana oklava diye getirilen eğri-büğrü şeyi görünce şaşırıp kaldım. Ne kadar uğraşsam da bir türlü yufkayı açamıyordum. Zira bana oklava diye getirilen şey, eğriliğinden dolayı yufkayı parçalıyordu. Yufkayı açmayı bir türlü başaramadım. Çaresizce etrafta oklava görevini yapabilecek bir şeyler aramaya başladık. Benim aklıma temizlik fırçasının sapı geldi, “Bana bir fırça sapı bulun.” dedim. Herkes “Bulamayız” deyince yine çaresiz kaldık. Son çare olarak aşçılık görevini üstlenen Mehmet kardeşe sordum, o nereden buldu bilmiyorum ama bir fırça sapını kaptığı gibi bana getirdi. Onu iyice temizleyerek yufkayı açmaya başladım. O kadar güzel açıyordu ki, herkes şaşırıp kaldı. Ben yufkayı açarken, “Gördünüz mü, çaresizlik diye bir şey yoktur.” dedim. İyi bir ekibin görev anlayışı içinde yapamayacağı hiçbir şeyin olmadığını herkes o an bir kez daha anladı. Ben fırça sapını oklava gibi kullanırken, Sudanlılar bile bu işe şaşırıp kaldılar. Onlar oklava diye bir şey bilmiyorlardı.
Yaptığımız kabaklı böreği Sudanlı kardeşlerimizle paylaşırken, onların gözündeki mutluluğu hiçbir zaman unutamam. Ülkeme has mutfak kültürünün bir örneğini onlarla paylaşmak, çaresizliği çare haline getirivermişti.

Buz kesmiş eller
İHH İnsani Yardım Vakfı’nın düzenlemiş olduğu “Afrika Katarakt Kampanyası” çerçevesinde Sudan’ın başkenti Hortum’da kurulmuş olan göz hastanesinde gönüllü hemşire olarak bir ay süre ile görev aldım.
Görevli bulunduğum bu süre içinde, ekip arkadaşlarımın tamamı üzerlerine düşen görevi vicdani sorumluluk bilinciyle eksiksiz yapıyordu. Ekip olarak sadece sağlık alanında değil, her alanda bir görev paylaşımı içindeydik. Kimimiz Sudanlı kardeşlerimize temizlik yapmayı öğretiyor, kimimiz paspas yapmayı, yemek yapmayı, bulaşık yıkamayı, ütü yapmayı… Kısacası günlük hayatın her alanında elimizden geldiğince onlarla birçok şeyi paylaşıyorduk.
Yine bir gün elinden tutup ameliyat masasından kaldırdığım zayıf ve oldukça yaşlı Sudanlı bir teyzenin elleri, Afrika’nın o sıcağına rağmen adeta buz gibiydi. O soğukluk içime o kadar çok işledi ki, onun ellerini bir türlü bırakamadım. Ben onun ellerini avuçlarımın içinde ovuştururken o dışarı çıkmak için acele ediyordu. Biliyordu ki, onun yerine bir başka hasta gelecekti. Görevli bir arkadaşım hastayı elimden alıp dışarı çıkarırken, onun arkasından öylece bakakaldım. Galiba onu bıraktığım için vicdanım beni yargılıyordu.
O gün mesai bittikten sonra, gözlerim dışarıda uzun bir süre elleri buz tutan o yaşlı teyzeyi aradı. Sonunda onu bulup yanına oturdum. Elleri yine avuçlarımın arasında buz gibiydi. Konuşmak istiyorduk ama dillerimiz ayrıydı. Biraz sonra gözlerinin açıldığını gördüğümde beni tedirgin eden vicdanım artık susmuştu. O, açılan gözlerinin kenarında biriken birkaç damla gözyaşını sol elinin tersiyle silerken, sağ elinin içiyle yüzümü okşamasını nasıl anlatırım ki? O buz tutan ellerin o an ısındığını fark ettim. Yanından ayrılırken, “Elhamdülillah, Allah, Allah” sözleri dilinden dökülüyordu ve bu kez gözyaşlarını silen bendim. Galiba kalp dilimiz konuşuyordu.

Kemik Eklem Has.Ted. ve Reh. Hastanesi
Eğirdir / Isparta