Hemşire Gülşah Fatma Sert

İnsan ilginç bir varlık derim hep. Yaşadıkça keşfediyor hem kendini hem çevresini.
Gelişmeye ve değişmeye hazırsanız öğreneceğiniz çok şey var dünyadan. İlk başta atılım gibi gelen davranışlar sonra hayata bakışınızı bile değiştirebilir. Ciltlerle kitabın veremeyeceği veya öğretemeyeceği, değiştiremeyeceği sonuçlar doğurur hayatımızda. Şimdi “Bu neden bahsediyor!” diyebilirsiniz, haklısınız da.

Dünyanın dört bir yanındaki yoksul, ezilmiş insanların hayatlarını kitaplarda okur, belgesellerde izler duygulanırdım ve şükrederdim halime. Ancak yine de sorunları olan, istediklerine sahip olamamış birisi olarak görürdüm kendimi, hatta çoğu zaman haksızlığa uğramış. Sudan'a gidiş sebeplerimden bazılarıydı bu duygular. İnsanlara yardım etmek bir bakıma kendime yapılmasını istediğim şeydi. Bu nedenle ben de oradaki kardeşlerimize yardıma gitmiştim.

Sudan'da bize yer tahsis eden hastanenin kendi poliklinik ve ameliyathanesiyle İHH'nın yaptırdığı yer arasında gidip gelirken kendimi zamanda yolculuk yapıyor gibi hissettim. Buradaki insanlar halen 1900’lerin başındalar ve bu durumun suçlusu elbette ki onlar değil. Sudanlılar çok sıcakkanlı, sevecen, gizemli insanlar. Hastalarla aramızda iletişim sağlamak için gönüllü olarak bize yardımcı olan üniversiteli arkadaşların tercüme ettikleri cümleler beni çok duygulandırdı. Birçoğu ameliyattan sonra gözleri açıldığında şöyle diyordu: “Müslüman Türk kardeşlerimize bizi unutmayıp yardım ettikleri için teşekkür ederiz.” Birçok hastadan benzer şeyleri duymak insanı tarifi imkansız bir şekilde duygulandırıyor. Yurt dışında bayrağımızı görmek, yabancı bir ülkenin insanlarına ülken adına hizmet vermek ancak yaşanarak hissedilebilecek bir duygu. “Kul kulun sebepçisidir.” derler ya o misal. Elbette ameliyat masasında yatan hastalardan biri de ben olabilirdim, ama ameliyatı yapan ekibin içindeyim. Her mesleğin insanlığa borcu olduğuna inanıyorum ve bu tür projeler de insanlığa olan borcumuzu ödemenin en iyi yolu.

Bana huzur, sevgi ve insanlık adına çok şey kattı bu yolculuk. Her türlü güzel duygunun içinin boşaltıldığı dünyamızda, medeniyetin kötü yanlarından etkilenmemiş, saf kalmış insanlar görmek çok güzeldi. Bu insanlar bize sorun olarak gösterilen şeylerin sorun olmadığını, hayatta eksik olarak görüp üzüldüğümüz şeylerin gerçek olmadığını öğretti bana. Ülkeme döndüğümde huzurlu, mutlu ve her şeyden memnun bir kişiydim artık.

SÖYLEYİN ŞİMDİ KİM KİME YARDIM ETTİ SİZCE?..