Sudan’a ulastıgımızda Mehmet ve Serhat  beyin güler yüzleriyle karsılandık.bizim için hazırlanan çok güzel bir evde agırlandık.Heleki asçımız Ömer beyin Türkiye’dekileri aratmayacak o güzel yemeklerini de söylemeden geçemiycem…

 

Ve çalımsa zamanı…

Hastaneye geldigimizde önceleri zorlandım insanların yüzlerine bakmakta.meger ben nekadar sanslı biriymisim…tabi zaman geçtikçe daha bir kaynastık hastalarla. O gür sesimizle selamün aleyküm deyince o yorgun, zayıf bedenli, ısıgı görebilme umuduyla sıralarını bekleyen insanlar hemen irkilip selamımızı alırlardı masum tebessümleriyle. Hele bide hal hatırlarını keyf en umur diye sordugumuzda allaaah deymeyin keyfimize.insanoglu heryerde aynı demekki güzel bir söz hiçbirseyin olmasa da ömre bedelmis…

 

Ameliyathanedeyse zaten hersey tıkır tıkır. Mehmet bey sistemi oturtmus. Hic zorlanmadan sıkılmadan geçti günlrimiz. Bir ay ilk basta uzun gibi geliyor ama hiç de öyle degilmis. Ben doyamadım eminimki siz de doyamayacaksınız.sectigim birkac resmi sizinle paylasmadan önce  böylesine güzel bir tecrübeyi yasamamda benden desteklerini esirgemeyen anneme, babama ve kardesime çok tesekkür ederim. Sizleri çok seviyorum!

 

Aydınlıga kavusmak için günesin dogmasını beklemeye gerek yokmus. Mevlana der ya NE OLUSAN OL GEL

Belki günes olamazsınız belki karıncanın hikayesindeki yangınları söndüremezsiniz ama böylesine güzel hizmetlerde bulunan iyilik kervanlarıyla umarım sizlerinde yollarınızın kesismesi dilegiyle insallah!!!