Rabia Korçak; 112 Acil - Gemlik/Bursa 

 Topitop gözler, çikolata yüzler… 

Sudan’dan önce/Sudan’dan sonra…

Sudan’da yaşadığım günlerhayatımın bereket ve anlam yüklü en güzel dönemiydi kuşkusuz.Orada gördüğüm hayatlar, duyduğum ve hissettiğim her ne varsataa içimde sıcacık…

Vatanımdan, sevdiklerimdenkilometrelerce uzaktaydım. Fakat bu uzaklıktı beni birçokgüzelliğe yaklaştıran. Yanı başındaydım; karanlıktanaydınlığa açılan gözlerin, umut dolu sabırlı bekleyişlerin.Anladım ki burada da kardeşlerim varmış benim; şu an özlediğimve yeniden görebilmeyi dilediğim. Rabbim inşallah nasip eder birdaha görebilmeyi; o topitop gözleri, çikolata yüzleri… Aklımdanhiç çıkmıyor oraya gittiğim ilk gün. Havaalanında yüzlerceesmer ötesi yüzü bir arada görünce çikolata fabrikasındayımsanmıştım. O anda adını bilmediğim sıcak bir çöl rüzgârınınyüzüme dokunuşuydu, beni kendime getiren; Sudan’a “Hoşgeldim” dedirten.

Sudan benim için yeni bir hayatınbaşlangıcı idi sanki. Bu yüzden gördüğüm ve duyduğum her şeybeni hayrete düşürüyor, âdeta her an bir yaşıma daha girdimdiyordum içimden. Farklı, çok farklı bir kültürle tanışıyordum.Her ne kadar şaşırsam da aslında her şey normaldi. Ziraçoğunlukta var olan normal kabul ediliyorsa henüz bu çoğunluğauyamadığım için bendim anormal olan. Daha yemeğimi bile üçparmak tekniği ile yiyemiyor, çayımı koşeri içemiyordum. Çöledüşmüş penguen misali, ağzım ve gözlerim sıklıkla açıkkalıyordu. Birkaç Sudan sineği yuttuğum kuvvetle muhtemeldir.Artık o da şifa olsun.

Beni ilk şaşırtan şehrin yüzüydü.Buraya geldiğim saatlerde vakit geceydi. Simsiyah yorganınıüzerine çekmiş, başını Nil’e yaslamış uyuyordu Hartum.Nihayet sabahın ilk ışıklarıyla odamın camında göz gözegeldik. Gülümsedim. Ne kadar da farklı bir çehre idi bu gördüğüm.Hartum, huyunu suyunu Nil’den almış olmalı. Yüz hatları kâhmavi kâh çamurlu Nil gibi. Bir tarafta bahçeli, önünde arabası,içinde bekçisi lüks bir villa ve hemen yanında kol kola girmişderme çatma baraka evler. Hatta bazen birkaç yataklı, çatısıolmayan son derece havadar evimsi bir şeyler. Ara sokaklar ise tamanlamıyla bir girdap, irili ufaklı. Fakat bununla birlikte tuhafmistik bir havası, içimi ısıtan bir doğallığı vardı şehrin.Sonraki günler Sudan bana ben Sudan’a alışmıştım. Normaldiartık her şey. Sanki ben de onlardan biriydim. Aynaya baktığımdaanlıyordum rengimi. Aramızdaki diyaloglar o kadar içten ve samimiidi ki... Bizler yıllardır görüşemeyen arkadaşlardık ve hasretgideriyorduk. Renkler siyahtı belki fakat yürekler hiçbir beyazlakıyaslanamayacak kadar aktı, paktı. Sökük dökük yamalıArapçamla anlaşmaya çabalıyordum. Gerçi onlar da Türkçekonuşmaya özeniyordu. Bu yüzden ameliyat aralarında Türkçe-Arapçaseanslarımız oluyordu. Noktalı harfleri telaffuz edemedikleri içinbu etkinlik daha çok eğlenceye dönüşüyordu. Mesela; “uçkuçuk makas” mümkün değil olamadı “üç küçük makas”.Adım genelde Rabia olsa da çoğu kere ismin tüm hallerinialıyordu: Rabe, Rabi, Rabea… Bizim de onlardan aşağı kalıryanımız yoktu hani. Ama en azından “Türk’üm ve Müslüman’ım”diyebiliyorduk. Zaten bu cümle tüm kapıları açan anahtarcümleydi Sudan’da. Oradaki Türk sevgisi bizi ziyadesiyle mutluetmeye yetiyordu. Özellikle ameliyathanede yaşananlar beni derindenetkiledi. Hastalar her yönden çok farklıydı. Kataraktlarıbeyazdı ama onlara etrafı kapkaranlık gösteriyordu. Beyazmahzenlerde, beyaz karanlıktaydı gözler. Koridorda sabırlı,sessiz ve umutla beklerken ne kadar da masumdular. Sabırlabekleyişlerine hayret ediyordum. Bazen özellikle yanlarındaduruyor, sorsunlar istiyordum; “Daha çok bekleyecek miyiz?”,”Sıra ne zaman gelecek.” sormuyorlardı. Sadece minnetlegülümsüyor ve şükrediyorlardı, elleri kalplerinde. Biliyordum,çoğu günlerdir açtı. Buna rağmen koridorda ne bir sıra kavgasıne de sinir harbi yaşanıyordu. Ara sıra elektrik kesintisioluyordu ameliyathanede. Hastaların yüzünde en ufak bir endişeninesamesi bile görülmüyordu. Çıt yoktu. Allah’ım bu nasıl birşey, şaşırıp kalıyordum. Varsın elektrik olsundu giden. Zirakaranlığın en demli olduğu an, aydınlığa en yakın andı.Allah büyüktü, elbet gözlerine ışık olacaktı. Nihayetindesabrın sonu selamet, sabır hayra alametti. Evet, sabır Hakk’atevekküldü, sabır Hakk’a itimattı. Ve onların itimadısonsuzdu.

Sabır, sabır ve sabır… Sudan’davazgeçilmez bir ilkeydi. Acı; geçmişten bu yana aşina oldukları,en çok tattıkları duyguydu yediden yetmişe… Belki de buyüzdendi anestezi esnasında gözlerine yapılan iğneye hissiz vetepkisiz kalmaları. Ameliyatmış, iğneymiş onları hiçürkütmüyordu.

Asıl acı veren; ruhlarını,vatanlarını delip geçen Batı’nın zehirli iğnesiydi. Buiğneydi ki yüzyıllardır kapanmayan derin yaralar açan onlarda.

İnşallah Sudanlı kardeşlerimiz biran önce şifa bulur, huzur ve refaha kavuşurlar. Bir nebze olsunfaydalı olabilmişimdir inşallah kardeşlerime. Afrika KataraktProjesi’ni gerçekleştiren ve bu projede yer almama vesile olanbaşta tüm İHH ailesine, TİKA’ya ve İHH’dan İhsan Bey’e;birçok güzellikler yaşamama, ruhumu ve kalbimi dinlendirmemevesile oldukları için çok teşekkür ediyorum. İçim öylesinehuzurla dolu ki…

Ekip arkadaşlarım; Nezahat ablama veİlknur’a...

Bize Sudan’da destekleriniesirgemeyen Ömer amcama (irmik helvanı, karanfilli ve üzümlükerketeni özledim, özlüyorum, özleyeceğim…)

Serhat Bey ve Murat Bey’earkadaşlıkları, bizleri rahat ettirebilmek için gösterdikleriilgi ve misafirperverlikleri için, ayrıca İlknur arkadaşımlayaptığımız pasta ve böreklerimizi beğendikleri için çok amaçok teşekkür ediyorum.

Ameliyathane arkadaşlarım; Dr. Hafiz,Dr. Muaviye, Dr. Talha, Dr. Hiba, Dr. Muhammed Sıddık, Abdulgavi,Novay, Mary, Hüda, Kevser ve biricik Piloo’ya; tabi ki Dr. İhabve eşi Hasret’e candan arkadaşlıkları, gösterdikleri yakınlıkve mütevazılıkları için ayrı ayrı teşekkür ediyorum.

Her şey için binlerce kezteşekkürler.

Tekrar ve en yakın zamanda görüşmekdileğiyle…

Sonsuz sevgiler…