Nasıl anlatılır ki hissedilenler; yaşamadan anlatılır bir hali var mıdır? Değmeden, dokunmadan, koklamadan, kendi hisleriniz olmadan, nasıl hissedersiniz ki, dışarıdan, içinde olmadan bu hayatı.

Yazılanları  anlamak için, bir ucundan da siz tutmalısınız . Onlar  için değil; en çok kendiniz için bunu yapmalı ve derin bir nefes almalısınız. İçiniz rahat etsin diye  değil, mutlu olmak için de değil,  bilmediklerinizi duyup görmediklerinizi görmeniz için belki de.

Baktığımızda görüyor muyuz? Buna iki cevap bulduk burada. İki gözle bakar olduk, hem kalbimiz hem gözümüz görür oldu, iki sayfa açtık hayatımızda:

 

Sudan Hartum’da görmeyenlere ameliyat lazımdı, biz de hemşire olarak katıldık bu projeye. Kataraktlıların  ameliyatında yardımcı olacaktık; bizim kendi gözlerimize de bir ışık oldu bu proje.

Dünyayı gözlerinizle görmüyorsanız ve gönlünüzle hissedemiyorsanız eğer, tam da yaşamış sayılmazsınız hayatı.  Görmeyen gözleriyle yaşayabilen ve gören gözleriyle bakmasını bilmeyenler arasındaki farkı bulduk burada.

 

 

Biz Sudan’da kendi dünyamıza benzemeyen bir başka dünya gördük. Alışık olmadığımız bir dünyaydı bu. Burada güneş çok yakın, hava çok sıcak, ay başka, su başka, insan başkaydı. Havada toz kokusu vardı, ama insanlar güler yüzlüydü, tenleri siyahtı ama gözleri bembeyazdı, derileri kuruydu ama tenleri yumuşacıktı, içten ve samimi bakışları vardı. Dünyaları çok sade, yaşantıları çok yavandı. Bize, “sizde olanların farkına varın ve kıymetini bilin, hesabınız zor” dercesine bakıyorlardı sanki. Oysa çok zordu burada ki insanların hayatları. Bize göre  değil dedik çok kez sıkıcı yada zor bulduk yaşantılarını.

Güneş gözümüzü yakıyor, hava toprak kokuyor, sıcak bayıltıyordu. Ama burada insanlar sabırlıydı, teslim olmuşlardı ve bunca fakirlik ve yoksulluk varken baş kaldırmayı düşünmüyorlardı. Çünkü Allah varsa her şey vardı, eğer O yoksa, hiçbir şey olmasa da olurdu.

Bizim sahip olduğumuz nice nimetler vardı, ama çoğumuzun bundan haberi bile yoktu ve göremiyorduk. Biz de hatırladık, dünyanın kalınacak bir yer olmadığını ve emanet olduğunu, bize verilenlerin paylaşılırsa daha güzel olacağını ve bir gün verilecek hesabımızın olduğunu... Bir dünyadan başka bir dünyaya geliverdik sanki, çok vaktimiz vardı düşünmeye ve güzel bakabilmeyi öğrendik. Dünya’da bir yolcuyduk ve öteler ötesi de vardı VE ESAS OLAN ORASIYDI, HATIRLAMAMIZ GEREKEN YER ORASIYDI. 

 

 

Bir ayda bu hayatı tanımaya ve anlamaya çalıştık. Sadece minnetle bakan gözlerle anlaşabildik, zordu bizim sahip olduğumuz bunca nimetten bahsetmek ve bu acı veriyordu içimize, suçluyduk sanki. Onlar mı mutluydu bu yoksullukta, bu dünyada? yoksa biz mi?  bilmiyorum. Bildiğim tek şey var onlar çaresiz teslim olmuşlardı, biz ise ne kadar sahip olduğumuz şey varsa ona teslim olmuştuk, bunca nimet içinde ne kadar da az şükrediyorduk ve onlar kadar teslim olamıyorduk.

Göz görmezse gönül katlanırmış. Onların yıllarca göremediği şeylerin hatırına burada sevdiklerimizin hasretine katlandık. Sudanlılarla en sıcak ve samimi günlerimizi yaşadık,hiç tanımadıklarımıza el salladık bilmediğimiz dilde konuştuk bakışların ve gülüşlerin sıcak ve samimi yüzünü içimizde hissettik. Daha dönüş günümüzde oradaki kardeşlerimizi özledik, gelmeden özledik, bembeyaz gözlerini, yumuşacık tenlerini, tertemiz hayatlarını çok özledik.  

 

 

Burada ikiye katlandı sevgimiz ve hayata iki gözle bakar olduk. Bu bakış açısını yakaladık, artık her şeyimiz var gönlümüzle, gözümüzle bakacağız dünyaya.

Bize bu farkındalığı yaşattığı için İhsan ÖZYÜREK ve burada huzurla ve sabırla çalışan Dr. İhab. Dr. Hafız, Dr. Talha Dr. Muaviye’ye, Abdül Gavi, Novay, Huda, gelinimiz Kevser, Macid Mery ve diğer çalışanlara bize samimi davranışları için. TİKA  Koordinatörü Enver Bey’e bize çok güzel anılar yaşattığı için. İhsan Beye ve Serhat’a bu güzel projede en güzel insanlar oldukları ve her şeye gönülden sabrettikleri için ve Ömer amcaya bize yaptığı çok güzel yemekleri için. Bizi sıcak bir ortamda dostça karşılayıp ağırlayan, keyif dolu günlerde beraber burada ki dostlarımız oldukları için çok mutlu olduk. Dr. Birsen, Dr. Can ve hemşire Hatice, Seniha ve ben hiç unutmayacağımız hatıralarla döndük evlerimize. Bize huzurlu bir ortamda bir ay boyunca çalışma imkanı veren ve  yaşatan bu değerli ekiple bunların arkasında destek olanlara da en içten teşekkürlerimizi sunuyoruz.

 

 

İki gözüm de açıldı. Sevdik birbirimizi, birbirimize gösterdiklerimiz yüzünden. Onlara bakınca anladık görmenin bir nimet olduğunu ve bizim ne çok nimetimizin bulunduğunu.

 

  

                                                  

                               

Gam yok... Allah var, O varsa her şey var.

                                             

‘’Göz kaptırdığım renkten,

                                               

Kulak verdiğim sesten,

                                                          

                                           

Sensiz aldığım her nefesten’’